Ίσαλος Σχέση

Η σχέση μου με τη θάλασσα είναι πολύ παλιά και έχει πάντα μια διαφορετική ανάμνηση η κάθε στιγμή, ειδικά τους φθινοπωρινούς και ανοιξιάτικους μήνες που τα χρώματα και οι μυρωδιές συνδυάζονταν με την αύρα και την αλμύρα πιο έντονα. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που γνωριστήκαμε με τα παιδιά. Είναι αυτές οι σχέσεις που γίνονται για σημαντικούς λόγους χωρίς να είναι ιδιαίτερα γνωστοί ή ίσως είναι αυτό που λένε, τυχαίο. Απίθανο όμως.

anemos

Την πρώτη φορά που μιλήσαμε με ένα από τα παιδιά, τον Κώστα, γι' αυτό που κάνουν, κατάδυση με φιάλες, ενθουσιάστηκα. Ήταν κάτι που πάντα μου άρεσε να κάνω. Ο βυθός είναι ένας άλλος κόσμος. Δεν αντιλαμβάνομαι τις εκφράσεις που ακούω κατά καιρούς, μαγικός, παραμυθένιος ή ότι άλλο. Aδιαμφισβήτητα δεν έχει καμία σχέση, εκτός της γεωλογικής του μορφής, με ότι βλέπουμε, ακούμε, πιάνουμε, μυρίζουμε καθημερινά στη ζωή μας. Είναι ένας άλλος κόσμος. Διαβάζοντας και βλέποντας εικόνες από εγκυκλοπαίδειες, βιβλία, στα παιδικά μου χρόνια, δεν θα ξεχάσω ποτέ μια πρόταση του Jacques-Yves Cousteau: Κάποτε ο άνθρωπος θα μπορεί να ζει μέσα στη θάλασσα! Έξαψη. Αυτό θα πάθαινε ο καθένας που έχει περάσει μεγάλο μέρος στη ζωή του σε μια παραλία, καθημερινά, με δεκάδες χελώνες καρέτα καρέτα να έρχονται την εποχή της ωοτοκίας και σε λίγες μέρες να γίνονται εκατοντάδες, κολυμπώντας μαζί μας, μέχρι να χαθούν στο βαθύ μπλε.
Να όμως που αυτό το εγχείρημα πραγματοποιήθηκε με ένα πείραμα που έγινε στην Ερυθρά Θάλασσα. Το είχα δει πριν καιρό σε ένα απ' τα πολλά documentaries που συνηθίζω να παρακολουθώ, με παρουσιαστή των εγγονό του, Philippe Cousteau, προβλέποντας έτσι το σήμερα. Και γίνεται αυτό στις μέρες μας σε αρκετές περιοχές του κόσμου. Ακόμα και με τη σκέψη ενός νοητού ταξιδιού στο απέραντο γαλάζιο των θαλασσών μαζί με όλα τα γνωστά είδη που περικλείει αυτός ο κόσμος, κάνει προκλητικά ενδιαφέρουσα την ενασχόληση με το αντικείμενο, να δεις έστω και μια φορά στη ζωή σου γιγαντιαία θηλαστικά, αρπακτικά, αρχαία ναυάγια, σκαριά πεταμένα στην άμμο, στον βυθό, όπου σιγά σιγά γίνονται ένα με το περιβάλλον καλυμμένα με πέπλα από υδρόβιους και άλλους παράξενους ζωντανούς οργανισμούς. Ήσυχα, με τον χρόνο να είναι και αυτός ένας απλός θεατής.
Έτσι όλο αυτό μετουσιώθηκε σε μουσική και όραση, ήχο και εικόνα με κανέναν ιδιαίτερο σκοπό τουναντίον, η ίδια η εικόνα έδωσε τον σκοπό και αυτός την ιδέα μεταφρασμένη σαν σε πραγματική αίσθηση που έχει κάποιος όταν βουτά κοντά στην παραλία και βλέπει ένα κοχύλι, έναν αχινό ή ψαράκια μαζί με τον ποιο τολμηρό που ξεμακραίνει για να δει τα βράχια και τις ποσειδωνίες να κρύβουν τα μυστικά τους, ανοίγοντας δρόμο σ' αυτούς που αναζητούν το κάτι παραπάνω, την αποκάλυψη! Μόνο έτσι θα μπορούσε να χαρακτηρίσει μεταφορικά ένας έμπειρος δύτης μια κατάδυση, γνωρίζοντας ότι κάθε φορά είναι ένα νέο πρόβλημα εγκλωβισμένο σε πολλά άλλα προβλήματα και δυσκολίες που θα βρεθούν στον υποθαλάσσιο δρόμο του. Με λύσεις που ίσως δεν θα υπάρχουν ακόμα και στις πιο μυστήριες, τις ελληνικές θάλασσες, με ανταπόδοση την ομορφότερη στιγμή που θα ζήσει για μια ακόμα φορά στη ζωή του: Να δει αυτό που δεν θα ξεχάσει ποτέ.

keimena Διονύσης Ιωαννόπουλος